Ανανέωσε μέχρι το 2029!
Είτε συμφωνείς είτε διαφωνείς μαζί του είναι ο πιο πετυχημένος στην ιστορία του
Ολυμπιακού BC προπονητής, καθώς έφτασε τον αείμνηστο Γιάννη Ιωαννίδη σε κατακτήσεις πρωταθλημάτων! Ο λόγος για τον κόουτς Μπαρτζώκα.Κύριο χαρακτηριστικό της φιλοσοφίας του είναι η σταθερότητα και το πνεύμα πειθαρχίας που καταφέρνει να επιβάλει. Εγώ δεν θα σταθώ στα πλεονεκτήματα της παραμονής του στον πάγκο, αλλά θα εξηγήσω γιατί ήταν η κατάλληλη στιγμή να αποχωρήσει από τον πάγκο, φέτος. Είμαι θιασώτης της άποψης: φεύγεις όταν είσαι «δοξασμένος» αλλιώς κινδυνεύεις να φύγεις «κυνηγημένος».
Το μπάσκετ που εφαρμόζει ο κόουτς Β έχει θεμέλιο το «εμείς», όμως ξεκάθαρα το «εγώ» είναι το σύστημα που δίνει τους τίτλους, και μην ξεγελιέστε με τους φετινούς τίτλους, οι οποίοι κατακτήθηκαν γιατί έκρυβαν πολύ «εγώ». Η προσωπικότητα του Γάλλου σούπερ σταρ Φουρνιέ και η κυριαρχία του Μιλουτίνοφ ήταν κομβική αλλιώς ακόμη θα αναλύαμε... Λίγο ήθελε, μικρές λεπτομέρειες να γυρίσουν ανάποδα τους τελικούς και τώρα να αναζητούμε σίγουρα τον επόμενο.
Θυμηθείτε ότι λίγο πριν τους τελικούς της Ευρωλίγκα και του πρωταθλήματος Ελλάδας είχαν γίνει πολύ έντονα και ορατά τα λάθη στον σχεδιασμό της ομάδας από το καλοκαίρι στη θέση «1», με κύρια ευθύνη του κόουτς Β. Παρέλαση ονομάτων όπως οι Μόρρις, Τζόζεφ, Ντιλικινά και βέβαια προεξάρχοντος του Γουόκαπ, που όταν έφευγε η μπάλα από το χέρι τους, τα μάτια έκλειναν και άρχιζαν οι «προσευχές». Το ότι δεν πλήρωσε η ομάδα αυτές τις ανορθογραφίες, ήταν τυχαίο και δεν επαναλαμβάνεται.
Επίσης κανείς δεν ξεχνά τον χωρίς ξεκάθαρο λόγο παροπλισμό ενός εκ των κορυφαίων σουτέρ της Ευρώπης, κατά τη γνώμη μου ο κορυφαίος, και μιλώ για τον Ντόρσεϋ, ο οποίος έκανε φέτος μια καταπληκτική σεζόν! Άλλη μια επιβεβαίωση του «εγώ».
Κλείνω με δύο κορυφαία, κατά την άποψή μου, αρνητικά του χαρακτηριστικά που δεν αρμόζουν σε ένα μεγάλο σύλλογο. Το πρώτο είναι το συνεχές υβρεολόγιο που χρησιμοποιεί κατά τη διάρκεια των αγώνων, το οποίο είναι απολύτως κατακριτέο, όπου και να πιστεύει κανείς. Ακολούθως η προσπάθεια να καλύψει το πρόσωπο με τα χέρια του για επικοινωνιακούς λόγους (όπως τον έχουν καθοδηγήσει), γεγονός το οποίο καθιστά την κίνηση περισσότερο «αστεία» και αντιαισθητική.
Το δεύτερο είναι το υπερβολικό του συναίσθημα για την ομάδα, γεγονός που από μόνο του δεν είναι «κακό», όμως η ιδιότητα που του προσδίδει ο πάγκος επιβάλει το ακριβώς αντίθετο δηλαδή συνετή συμπεριφορά.
Ένα πνεύμα άγχους έρχεται από τον πάγκο, μεταφέρεται στους παίκτες και απλώνεται επικίνδυνα σε κάθε κρίσιμο παιχνίδι και αποτελεί την κύρια αιτία που δεν μπορεί να δει «καθαρά», όταν τα πράγματα «ζορίζουν». Χαρακτηριστικό του υπερβολικού άγχους αποτελεί ο τελικός της Ευρωλίγκας καθώς με όλα τα δεδομένα του αγώνα υπέρ του, όσο η Ρεάλ των πολλών απουσιών παρέμενε κοντά στο σκορ τόσο αυξανόταν η πίεση και το «νέφος» της νέας αποτυχίας ερχόταν.
Άλλοι πληρώνουν οπότε ξέρουν καλύτερα!!
