Μια περήφανη ποδοσφαιρική αυτοκρατορία κατέρρευσε στο
στάδιο Μπίλινο Πόλιε στη Ζένιτσα. Για τρίτη συνεχόμενη φορά, η τέσσερις φορές παγκόσμια πρωταθλήτρια Ιταλία δεν κατάφερε να προκριθεί στο Παγκόσμιο Κύπελλο. Αυτή τη φορά, έχασε στα πέναλτι από τη Βοσνία-Ερζεγοβίνη, ένα έθνος που δεν υπήρχε όταν οι ΗΠΑ φιλοξένησαν το τελευταίο Παγκόσμιο Κύπελλο (1994), μια χώρα με πληθυσμό μικρότερο από την πρωτεύουσα της Ιταλίας, τη Ρώμη.Το πιο σπαρακτικό θέαμα της βραδιάς ήταν ο προπονητής Τζενάρο Γκατούζο ο οποίος προσπαθούσε να παρηγορήσει τους συντετριμμένους παίκτες του. Κάποιοι είχαν τυλίξει τα κεφάλια τους με τις φανέλες τους, κάποιοι έκλαιγαν στο χορτάρι και κάποιοι στέκονταν αποσβολωμένοι.
Ο Γκατούζο, ο ακούραστος μέσος που έχει κλειδώσει τον Λιονέλ Μέσι και τον Κριστιάνο Ρονάλντο, κρατούσε τον πόνο του κάτω από το αυστηρό του πρόσωπο. Η παρακμή είχε ξεκινήσει από καιρό, κάποιοι το είχαν αρνηθεί, κάποιοι έκαναν τα στραβά μάτια, αλλά αυτή τη στιγμή, το ιταλικό ποδόσφαιρο αποκάλυψε το φέρετρο των σκελετών του. Ο θρίαμβος του Euro 2020 μοιάζει περισσότερο με εξαίρεση παρά με αναβίωση.
Η αλήθεια είναι απλή. Η Ιταλία δεν παράγει πλέον παίκτες όπως ο Πάολο Μαλντίνι και ο Ρομπέρτο Μπάτζιο. Δεν μπορούν πλέον να ανταγωνιστούν τα τεχνικά και φυσικά πρότυπα των καλύτερων του κόσμου. Η Βοσνία τους ξεπέρασε μεθοδικά και με δύναμη. Οι Ιταλοί απώλεσαν το ορόσημό τους τη συμπαγή άμυνά, την ιερή τους δύναμη.
Οι ψηλοί και σωματώδεις Βόσνιοι παίκτες τους ξεπέρασαν εύκολα, κάτι που δεν συνέβαινε σε καμία εποχή του ιταλικού ποδοσφαίρου. Έτσι γεννήθηκε το γκολ της ισοφάρισης. Ήταν πολύ αργοί και βαρετοί.
Δεν φταίει ο Γκατούζο. Τους έχει προπονήσει μετά βίας για ένα χρόνο. Ένας προπονητής με καλύτερο ιστορικό και μεγαλύτερη συλλογή τροπαίων απέτυχε. Ήρθε η ώρα για μια ακόμη μακρά περίοδο σχεδιασμού για το μέλλον.
Τα πρότυπα του πρωταθλήματος έχουν καταρρεύσει. Τα τελευταία 29 χρόνια, μόνο μία ιταλική ομάδα έχει κατακτήσει το Champions League. Οι καλύτεροι του κόσμου δεν συρρέουν στη Μίλαν, τη Γιουβέντους ή τη Ρόμα. Αντίθετα, είναι το θέρετρο των ημι-συνταξιούχων, σχεδόν ελίτ του κόσμου. Η εισροή στη Σαουδική Αραβία τους άφησε με ποδοσφαιριστές που τα καλύτερα πρωταθλήματα του κόσμου είχαν αποφύγει. Οι νέοι δεν θεωρούν καν τη Serie A ως σημείο εκκίνησης, αλλά συρρέουν στα πορτογαλικά και γερμανικά πρωταθλήματα.
Η μη πρόκριση της Ιταλίας αποτελεί αποτυχία σε πολλά επίπεδα. Η μόνη αχτίδα ελπίδας είναι οι προπονητές παγκόσμιας κλάσης που αναδεικνύουν, αυτοί που έχουν πετύχει στην Αγγλία και την Ισπανία.
Ίσως, ήρθε η ώρα να κληθεί ο νονός όλων, ο Κάρλο Αντσελότι, που έχει αναλάβει την αναβίωση της Βραζιλίας, μετά το Παγκόσμιο Κύπελλο. Ίσως, ακόμη και αυτός να μπορεί να σκορπίσει φως στο σκοτάδι που απλώνεται πάνω από το ιταλικό ποδόσφαιρο.
